Czas powstania: II wiek, okres wpływów rzymskich

Materiał: srebro

Technika: odlew, kucie

Wymiary: średnica (najw.) - 6,7 cm; szer. tarczki – 1,8 cm; waga – 50.69 g

Nr inw.: MCh/A – 125

Bransoleta wężowata została odkryta w trakcie prac wykopaliskowych prowadzonych na stanowisku nr 1 w Leśnie, gm. Brusy przez ekspedycję archeologiczną kierowaną przez dr. Krzysztofa Walentę z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Łódzkiego.

Srebrna bransoleta wężowata znajdowała się w grobie nr I na cmentarzysku tzw. grobów książęcych, związanym z ludnością kultury wielbarskiej identyfikowanej z Gotami. Pochówek charakteryzował się bogatym wyposażeniem, zawierającym m.in. złotą i srebrną biżuterię, brązowy kociołek oraz elementy drewnianej skrzyneczki. Srebrna bransoleta otoczona była szczątkami organicznymi, wśród których znajdowały się także tkaniny.

Bransoleta charakteryzuje się taśmowatym kabłąkiem z półokrągłym przewężeniem w części środkowej. Na jego powierzchni znajduje się słabo wysklepione żeberko zdobione linią zygzakowatą, przy krawędziach kabłąk zdobiony jest nacięciami. Zakończony jest wydzieloną bazą z puncowanym podwójnym kółkiem, posiada wydzieloną szyjkę oraz półokrągłą główkę obwiedzioną kryzą. Na główce znajdują się dwa puncowane oczka przedzielone ornamentem perełkowym, oczka widoczne są także na kryzie. Na spodniej stronie są wyraźnie widoczne ślady kucia.

Bransolety ozdabiały przeguby dłoni, są wyznacznikiem grobów kobiecych. Stanowiły jeden z najważniejszych elementów wyposażenia grobowego odkrywanego na cmentarzyskach ludności kultury wielbarskiej. Są także doskonałym źródłem informacji o rodzajach techniki produkcji ozdób w starożytności.

Literatura:

T. Grabarczyk, Metalowe rzemiosło artystyczne na Pomorzu w okresie rzymskim, Wrocław, Gdańsk 1983.

K. Walenta, Leśno i mikroregion w okresie rzymskim, Chojnice 2009.