Czas powstania: I poł. XX w.

Materiał: drewno, blacha stalowa
Technika: bednarska
Wymiary: wys. 48 cm, Ø podstawy 37 cm
Nr. inw.: MCh/E-1496

Wykonane metodą bednarską z klepek drewnianych. Dno w kształcie koła, ścianki zwężające się ku górze, w trzech miejscach otoczone obręczami z pasków blachy żelaznej, łączonej nitami. Dwie przeciwległe sobie klepki ścianek dłuższe, z wyrobionymi w nich otworami do umieszczenia sznura bądź pałąka.  Wiaderko posiada przykrywkę złożoną z trzech klepek, połączonych ze sobą za pomocą poprzecznej deseczki.

Początków bednarstwa na ziemiach Polskich możemy dopatrywać się w   czasach Cesarstwa Rzymskiego. Najstarsze znaleziska archeologiczne tego typu datowane są na II w. n.e, dziś bednarstwo możemy zaliczyć do rzemiosł ginących. Warsztaty bednarskie koncentrowały się głównie wokół dużych miast kupieckich oraz kopalni soli. Beczek potrzebowano głównie w browarach, garbarniach, wykorzystywano je do przechowywania i transportowania towarów stałych, sypkich czy płynnych. Na wsi zastąpiły one tzw. kadłubowe naczynia zasobowe drążone i wypalane w pniach drzew. Poza beczkami, bednarze wykonywali również maselnice, wanny, wiadra, dzieże do chleba, cebry, konewki, balie, miarki do odmierzania zboża a nawet instrumenty ludowe – na przykład bazuny. Na Kaszubach zamykane wiekiem półbeczki, o wysokości ok. 40 cm, zwężane ku górze i nazywane „truką” wykorzystywano w kuchni do przechowywania gęsiej okrasy, większe tego typu pojemniki służyły do przechowywania mąki.

Literatura:

M. Polakiewicz, Obróbka drewna - obróbka rogu, Toruń 1969, s. 10-16.

Z. A. Skuza, Ginące zawody w Polsce, Warszawa 2012, s. 74-85.

M. Cz.-R.